Matka Żona Gospodyni i Orient Express

Matka Żona Gospodyni. Spokojnie to nie o mnie. No bo jakby się człowiek nie starał to się nie rozstroi chyba, że nerwowo, a to bezproblemowo w sekundę na zawołanie. Ale żeby tak na matkę, żonę, gospodynię, kochankę, kucharkę, sprzątaczkę, praczkę, prasowaczkę, za dzieckiem lataczkę no to nie ma takiej opcji.

Generalnie jutro mam urodziny. Zazwyczaj w okolicy tego dnia co roku nachodzą mnie dziwne myśli, nad sensem życia, nad tym co mam, czego nie mam, kim jestem, co robię i takie tam parapsychologiczne shity. I tak właśnie sobie siedzę i myślę i wymyśliłam, że ja to tego życia totalnie nie ogarniam. Mam wrażenie, że  w dniu narodzin Munia ktoś wepchnął mnie do pędzącego pociągu. I teraz tak sobie nim jadę, a raczej się w nim tłukę w pędzie i niewygodzie zupełnie nie wiedząc dokąd. 

Zawsze wiedziałam czego chcę i jak to osiągnąć, a teraz ... teraz to nie mam pojęcia czy prześpię noc, czy uda mi się wypić kawę, dojeść kanapkę, zrobić zakupy, wyjść na spacer, ubrać majtki, nie wiem czy zdążę umyć zęby czy może się wykąpać bo z małym dzieckiem to nigdy człowiek nie wie co się zaraz wydarzy. Lub też się nie wydarzy, bo to właśnie tak zawsze jest.

Z racji moich urodzin rodzic tata drąży temat prezentowy. Ze mną nie ma problemu, zawsze znajdę na poczekaniu milion rzeczy, które chcę mieć. Jednak to czego najbardziej pragnę muszę sprezentować sobie sama. Muszę się ogarnąć i pogodzić w końcu z tym, że moje życie już nigdy nie będzie takie jak dawniej. I muszę wymyślić jak ogarnąć Munie bo jemu chyba w tym pędzącym donikąd pociągu też nie jest zbyt wygodnie.

Dlatego mam plan na kolejny rok życia. Być idealną matką, żoną, gospodynią buhahaha nie nie nie to nie dla mnie. Ja się po prosu przesiądę z Pendolino do Orient Expresu i nasze życie wróci na właściwy tor.